Overpeinzingen

Grijsblauwe muren

Grijsblauwe muren zijn er in allerlei schakeringen. De donkerste variant is letterlijk grijsblauw. Het is het type muur dat doet denken aan koel metaal, aan de Noordzee, en aan de blikkerige gesprekken tussen robots. In deze muren kun je je verstoppen, zoals met een boek in bed onder de dekens. Er is ook een grauwig soort mint. Muren in deze tint geuren opvallend vaak min of meer naar eucalyptus, en zijn als een mix van leisteen en donkere vijvers. Andere muren zijn wat bleek, pastel als poederige wolken, een bedeesd licht cyaan, een weinig uitgesproken tint van pepermunt gemixt met badwater, al dan niet met schuim.

Tussen deze drie varianten zitten nog vele nuances, maar stuk voor stuk zijn het no-nonsensemuren van rust en koelte. Ze zijn als het moment waarop je in een verkwikkende slaap glijdt, of als de eerste frisse dag na een verstikkende zomer. Het zijn muren van wind en water, steen en staal. Muren van woordeloze verhalen op toonloze minimal music.

Elke vrijdag reis ik met de lift naar een grijsblauwe muur die zich op de derde etage van een gebouw ergens in Nederland bevindt. Deze muur is grofweg te categoriseren als een mix tussen type één en type twee zoals hierboven beschreven. Een eucalyptusgeur heeft hij niet, maar wel een andere karakteristieke grijsblauwe murengeur: die van regen op een grasveld, met een vleugje autogarage. En als je er tegenaan gaat staan hoor je, als je goed luistert, in de verte de Noordzee.