Opi! Mijn snoet. Mijn grote liefde op wielen. Meer dan zeven jaar was het jij en ik. Je was mijn eerste auto, en op den duur bleken wij onafscheidelijk te zijn. Met jou heb ik leren autorijden, mijn weg in het verkeer vinden, mezelf thuis voelen on the road . Met jou maakte ik kilometers die me nu nog steeds van pas komen. Met jou voelde ik me veilig en ervoer ik voor het eerst dat speciale gevoel van vrijheid – onaantastbaarheid bijna. Waar sommigen van jouw moderne soortgenoten op koude ochtenden dienst weigerden ging jij door. Je was tenslotte een auto met persoonlijkheid, zo eentje als ze tegenwoordig niet meer maken. Je was hoe een auto hoort te zijn: robuust, pruttelend, ronkend en vonkend, dorstig naar olie. Een daadwerkelijke auto, geen computer op wielen. Een voertuig met een bijzonder verhaal bovendien, want je was een tastbare herinnering aan mijn overleden opa. Je was, kortom, niet zomaar een auto. Nee joh! Jij was er eentje met een ziel. Een auto met humor was je ook....
Reacties
Een reactie posten