Eerbetoon

Opi! Mijn snoet. Mijn grote liefde op wielen. Meer dan zeven jaar was het jij en ik. Je was mijn eerste auto, en op den duur bleken wij onafscheidelijk te zijn. Met jou heb ik leren autorijden, mijn weg in het verkeer vinden, mezelf thuis voelen on the road. Met jou maakte ik kilometers die me nu nog steeds van pas komen. Met jou voelde ik me veilig en ervoer ik voor het eerst dat speciale gevoel van vrijheid – onaantastbaarheid bijna.

Waar sommigen van jouw moderne soortgenoten op koude ochtenden dienst weigerden ging jij door. Je was tenslotte een auto met persoonlijkheid, zo eentje als ze tegenwoordig niet meer maken. Je was hoe een auto hoort te zijn: robuust, pruttelend, ronkend en vonkend, dorstig naar olie. Een daadwerkelijke auto, geen computer op wielen. Een voertuig met een bijzonder verhaal bovendien, want je was een tastbare herinnering aan mijn overleden opa. Je was, kortom, niet zomaar een auto. Nee joh! Jij was er eentje met een ziel.

Een auto met humor was je ook. Soms gingen de portieren vanaf de buitenkant met geen mogelijkheid meer open. Dan restte me niets dan mezelf via de kofferbak een ingang te verschaffen. Ik zou bijna je okergele mond op zien krullen, met een uitgestreken blik in je tachtiger jaren ogen waar andere auto’s koplampen hebben. Of dat soms ineens de stroom uit leek te vallen – een mysterieuze aandoening die een aantal maanden duurde en waarbij niemand kon ontdekken wat je precies mankeerde. Totdat je ineens weer met me rondreed alsof er nooit iets aan de hand was geweest. Natuurlijk! Je wilde me laten weten dat je nog best in was voor een geintje.

Jaar in jaar uit tuften wij samen door de vrieskou van januari, de lentegeur van april, de benauwde middagen van juni. Uiteindelijk werd het voor de zevende keer herfst, en toen merkte ik dat jouw herfst ook in aantocht was. Het begon steeds meer te rommelen onder de motorkap. Niet de motor zelf, natuurlijk, want dat zou een onverwoestbare auto als jou niet hebben gepast. Maar ernstig was het wel, en alleen een grote operatie zou je nog kunnen redden. Ik besloot dat het genoeg was geweest. Je was tenslotte bijna dertig jaar oud, en ook een auto verdient eens rust.

Maar loslaten kon ik je nog niet, zelfs niet toen ik een waardige opvolger voor je had gevonden. Enkele maanden stond je op de parkeerplaats alsof we nog ieder moment weg zouden kunnen rijden zoals we zeven jaar lang hadden gedaan. Maar uiteindelijk kwam dan toch die ene dag. In de regen slaagden we er in je accu nog even op gang te krijgen. Halverwege de rit naar de garage leek je nog even wat snelheid te maken, als een laatste opleving. Ik kon letterlijk tot op de laatste seconde op je rekenen, lieve Opi. Ik draaide de parkeerplaats op, reed een vak in, en je sloeg af. Je wist het, zoals je altijd alles wist. Ouwe trouwe (eigen)wijze grijze.

Toen was het stil. Jouw geruststellende gebrom klinkt niet meer. Je lampen zijn voorgoed gedoofd, je ogen kijken niet meer rond. Bedankt voor al het plezier, alle lessen, alle gekkigheid. Roest in vrede, snoet. Je hebt het meer dan verdiend.

Ter nagedachtenis aan Opi
* 1989   † 2018