Het Rariteitenkabinet van Lonn

Grijsblauwe muren Grijsblauwe muren zijn er in allerlei schakeringen. De donkerste variant is letterlijk grijsblauw. Het is het type muur dat doet denken aan koel metaal, aan de Noordzee, en aan de blikkerige gesprekken tussen robots. In deze muren kun je je verstoppen, zoals met een boek in bed onder de dekens. Er is ook een grauwig soort mint. Muren in deze tint geuren opvallend vaak min of meer naar eucalyptus, en zijn als een mix van leisteen en donkere vijvers. Andere muren zijn wat bleek, pastel als poederige wolken, een bedeesd licht cyaan, een weinig uitgesproken tint van pepermunt gemixt met badwater, al dan niet met schuim. Tussen deze drie varianten zitten nog vele nuances, maar stuk voor stuk zijn het no-nonsensemuren van rust en koelte. Ze zijn als het moment waarop je in een verkwikkende slaap glijdt, of als de eerste frisse dag na een verstikkende zomer. Het zijn muren van wind en water, steen en staal. Muren van woordeloze verhalen op toonloze minimal music. Elke vrijda...

Eens sta ik achter de toonbank in een oude snoepwinkel. Zo eentje met een krullerig uitgesneden uithangbord aan de gevel, en een kassa die ka-tsjing zegt. Eentje waar ooit, op een dag lang geleden, de tijd zomaar is opgehouden. Want uit de jukebox klinkt nog swing uit de jaren '30, en soms speelt een muziekdoosje mierzoete liedjes. Het zijn liedjes over Poppedeine en Jan Huygen. Het snoep dat ik verkoop wordt gemaakt in de zachtroze geverfde snoepfabriek daarginds, waar men een deel van het werk nog met de hand doet. Het is allemaal snoep uit grootmoeders tijd. Ik verkoop dieprode wijnballen, nougat in glimmende, circuskleurige wikkels , poederige schuimblokken , en stroopsoldaatjes als omgekeerde puntmutsen. Ik verkoop ook borstplaat in hartenvorm, trekdrop waar je sterk van wordt, kaneelstokken in ritselend papier, en gehakte honing in welke smaak je maar wilt . En soms, op de dag dat het precies zoveel jaar geleden is dat de tijd stopte, verkoop ik suikerspin.

Raadsels in het zand Op sommige namiddagen, meestal in het vroege voorjaar of late najaar, loop ik over bouwterreinen. Het zijn namiddagen waarop het niet regent en de zon niet schijnt en waarop het vroeg noch laat is. Het zijn bovenal namiddagen waarop ik niemand tegenkom behalve mezelf. Het zand om mij heen is her en der vochtig en rul en tastbaar, op andere plekken juist fijn en stoffig en ongrijpbaar. Er zijn vlaktes, met sporen van rupsbanden waarvan ik nog niet weet waar ze heen leiden, en diepe, koele kuilen waarin ik me kan verstoppen, maar ook hoog opgeworpen bergen aarde waarop ik het terrein kan overzien. Soms laat ik sporen achter, soms niet. Er is zand genoeg om raadsels in te schrijven. Sommige van die raadsels zijn misschien op te lossen, maar niet allemaal. Wijd verspreid over het terrein staan ook hijskranen, graafmachines, hoogwerkers, bulldozers. Een torenkraan overziet alles, als een wachter. Verankerd in de grond maar wezenlijk los van alles, staan zij, in a...