Overpeinzingen
Walvissen Van walvissen word ik een beetje melancholisch. Misschien is het iets van vroeger. Misschien zijn het herinneringen aan aangespoelde walvissen, als verloren geheimen van de zee. Misschien is het de zee zelf. Is zij zilt van zoute walvistranen? Walvissen zijn als grijsblauwe muren ; ze bieden een ontsnapping, naar de diepe oceaan, eindeloze grijsblauwe golven vol verhalen uit een andere wereld, ruisend, suizend, schuimend. Walvissen vertellen hun verhalen niet, maar zingen ze. Het zijn zachte, koele sonates die je meevoeren alsof je op de wind zweeft. Als je ernaar luistert, glijd je in een diepe slaap, waarin je reist naar een droom, waaruit je wakker wordt met een vreemd gevoel van heimwee dat je niet kunt plaatsen. Walvissen.. zijn heimwee van een bitterzoet soort. Ongrijpbaar als de zee.
